Woensdag 14 maart
Ruta 40 in het zuiden van Patagonië in de provinice Santa Cruz
Ik weet niet waar ik ben, ja in een bus die van zuid naar noord over de wel bekende Ruta 40 rijdt, maar ik weet niet zeker of deze bus mij af gaat zetten bij de estancia waar ik drie weken ga doorbrengen. De plaats waar ik moet uitstappen is namelijk geen vaste stop en de stad in het noorden van zuid Patagonië waar deze bus naartoe rijdt is via twee verschillende wegen bereikbaar.
Toen ik gisteren m’n buskaartje kocht, zei de verkoper aan het loket dat de buschauffeur me wel even in Gobernador Gregores (de stad die het het dichtst bij de estancia ligt) kon afzetten, maar ik krijg nu te horen dat sommige wegen door het noodweer van de laatste dagen afgesloten zijn omdat ze onder water zijn gelopen…
Maandag en dinsdag was ik in een van de meest zuidelijke steden van Patagonië: El Calafate. Het was mij aangeraden via deze stad te reizen omdat het vliegveld hier het dichtst bij de estancia ligt, namelijk op 300 kilometer afstand. Afstanden zijn hier niet wat ze in Nederland, of zelfs Frankrijk zijn!
De estancia bevindt zich echt in de middle of nowhere, dat besef ik me nu pas echt als ik uit het busraampje kijk. Het uitgestrekte en compleet verlaten landschap doet denken aan scenes uit de film Motorcycle Diaries… Che Guevara en zijn vriend reden in de jaren 40 over deze weg. Deze beroemde weg die verticaal door heel Argentinië loopt zal binnenkort geheel geasfalteerd zijn, maar het stuk waar wij over rijden is nog niet verhard.
Af en toe schiet er een guanaco (lama) over de weg en in de verte zijn zo nu en dan kuddes schapen of paarden te zien. In vier uur tijd zijn we vier auto’s tegengekomen. Bij tijd en wijle staat er een bord langs de kant met daarop de naam van een estancia, maar in de verste verte is ziel noch onderkomen te bekennen. Niets, geen dorpen, geen huizen, zelfs geen pompstations… Alleen deze uitgestrekte vlakten waarover de wind met volle vaart raast en ervoor zorgt dat de begroeing uit niet meer dan lage struikjes bestaat.
Een busrit in Patagonië is een hele zit… De afstanden hier zijn enorm en er zijn maar weinig busstops. Erg verbazingwekkend is dat niet omdat er in dit uitgestrekte gebied maar weinig dorpen of steden zijn. Als je op een bepaalde plek die op de route ligt wilt uitstappen, maakt de chauffeur daar geen enkel probleem van. Maar in mijn geval, moet ik wel zeker weten dat hij langs Gobernador Gregores rijdt en daarna moet ik de kilometers tellen, want de entrée van de estancia (van het landgoed) ligt 50 kilometer na het dorp.
Ik zie mezelf al met m’n backpack langs de weg staan. Zonder kaart, zonder telefoon en zonder water… Wie o wie komt mij dan redden? In mijn hoofd verzin ik een film: het evenbeeld van Ché komt (zonder Ernesto) op zijn motor voorbij sjezen, stopt, rijdt terug, en geeft me een lift naar de estancia. Waar ik natuurlijk goed en wel aankom en met open armen wordt ontvangen door een knappe gauchco... hihihi.
Een paar uur eerder op de weg tussen Calafate en Chalten
Ik zit nu al twee uur in een bus die me vanuit Calafate naar Chalten moet brengen waar ik een tweede bus moet nemen die om 10.00 uur vertrekt. Maar het is al 10.35 uur. Die bus heb ik dus gemist. Nu begrijp ik waarom er op mijn buskaartje staat: "importante : Cruce Ruta 40", de bus had mij moeten afzetten op het kruispunt met de Ruta 40, daar waar de bus rechts afsloeg om naar Chalten te gaan en daarmee de Ruta 40 verliet…
Ik loop naar de chauffeur en leg het probleem uit. Hij zegt (vrije vertaling voor Anne): "Moppie, maak je geen zorgen, als die bus zo in tegengestelde richting aan komt rijden, dan laat ik hem stoppen en kun je overstappen". Gelukkig maar, want die bus rijdt maar twee keer per week. Nog geen vijf minuten later zie ik in de verte de bus aankomen, ik pak m’n spullen, de chauffeur stopt, maar die andere bus rijdt in volle vaart door… Een Japanse toerist stapt uit om foto’s te maken, een Pools meisje gaat achter een struikje plassen en ik zie mezelf vandaag niet meer op de estancia aankomen.
De chauffeur roept de twee toeristen, die snel weer in de bus gaan zitten, hij draait om en rijdt plankgas de andere bus achterna. Ik voel me een beetje opgelaten, gaat het lukken die bus in te halen? En ook schaam ik me een beetje voor mijn medepassagiers, ik ben de enige die op die andere bus moet zijn. Tien minuten later hebben we hem ingehaald. Ik stap over en twintig minuten later rijden we weer over de Ruta 40, verder naar het noorden.
Dinsdag 13 maart
Perito Moreno Gletsjer
El Calafate ligt aan de voet van de bekende gletsjer Perito Moreno, de drie na grootste gletsjer van Argentinië en de meest bezochte gletsjer omdat hij, ten op zichte van de andere, heel goed 'bereikbaar' is. Hij ligt in het Parque Nacional los Glaciares (sinds 1981 op de UNESCO-werelderfgoedlijst) van waaruit je met een boot op een steenworp afstand kunt komen. Verder is er een wandelpark met balkons die prachtige uitzichten bieden op de de noord- en zuidkant van het bezichtbare gedeelte van de gletsjer.
Wat een ongelooflijke belevenis om deze immense gletsjer te hebben gezien. In de verte valt de lichtblauwe kleur meteen op, en als je dichterbij komt ben je overdonderd door de grootte van de gletsjer die zich uitstrekt over een oppervlakte van 250 km2, ongeveer 75 meter boven het water uitstijgt en onder water dieptes van meer dan honderd meter bereikt!
De gletsjer is constant in beweging, ijsblokken brokkelen af en donderen met heilskabel, als een donderslag, in het water terwijl nieuwe sneeuw de gletsjer weer doet groeien. Ook onder water maken blokken ijs zich los van de gletsjer die opstijgen naar het oppervlakte waar ze tot drijven komen en op gigantische edelstenen lijken als de zon het lichtblauwe ijs doet schitteren.
Maandag 12 maart
Gaucha
In Calafate vond ik een winkeltje met gaucho-kleding… De cowboys hier dragen een beret… dat ziet er minder spectaculair uit dan een cowboyhoed, maar is wel zo handig omdat het hier ontzettend hard waait. Verder dragen ze geen jeans met chaps, maar een soort van pofbroek, bombacha genoemd… met daaronder korte laarzen. Die laarsjes had ik al en nu heb ik ook een lichtbeige katoenen bombacha. Ik ben er klaar voor!
Donderdag 15 maart
Ik zit in de estancia een maté (lokale thee) te drinken met twee gaucho’s, heel gezellig, al begrijp ik niets van hun gesprekken. De busrit gisteren is dus goed afgelopen, en ben uiteindelijk niet met de motor afgezet.
Vanochtend hebben we een eerste rit gemaakt door de heuvels en morgenochtend ga ik met één van de gaucho’s om zeven uur de hort op om de schapen te tellen (dit allemaal te paard natuurlijk)… Om de estancia ligt een enorme lap grond afgezet met een hek van 180 kilometer… Aan het begin van de middag zijn we weer terug en dan gaan we naar een park waar we een paar dagen blijven om andere estancia’s te bezoeken en gaucho’s te ontmoeten…
Ruta 40 in het zuiden van Patagonië in de provinice Santa Cruz
Ik weet niet waar ik ben, ja in een bus die van zuid naar noord over de wel bekende Ruta 40 rijdt, maar ik weet niet zeker of deze bus mij af gaat zetten bij de estancia waar ik drie weken ga doorbrengen. De plaats waar ik moet uitstappen is namelijk geen vaste stop en de stad in het noorden van zuid Patagonië waar deze bus naartoe rijdt is via twee verschillende wegen bereikbaar.
Toen ik gisteren m’n buskaartje kocht, zei de verkoper aan het loket dat de buschauffeur me wel even in Gobernador Gregores (de stad die het het dichtst bij de estancia ligt) kon afzetten, maar ik krijg nu te horen dat sommige wegen door het noodweer van de laatste dagen afgesloten zijn omdat ze onder water zijn gelopen…
Maandag en dinsdag was ik in een van de meest zuidelijke steden van Patagonië: El Calafate. Het was mij aangeraden via deze stad te reizen omdat het vliegveld hier het dichtst bij de estancia ligt, namelijk op 300 kilometer afstand. Afstanden zijn hier niet wat ze in Nederland, of zelfs Frankrijk zijn!
De estancia bevindt zich echt in de middle of nowhere, dat besef ik me nu pas echt als ik uit het busraampje kijk. Het uitgestrekte en compleet verlaten landschap doet denken aan scenes uit de film Motorcycle Diaries… Che Guevara en zijn vriend reden in de jaren 40 over deze weg. Deze beroemde weg die verticaal door heel Argentinië loopt zal binnenkort geheel geasfalteerd zijn, maar het stuk waar wij over rijden is nog niet verhard.
Af en toe schiet er een guanaco (lama) over de weg en in de verte zijn zo nu en dan kuddes schapen of paarden te zien. In vier uur tijd zijn we vier auto’s tegengekomen. Bij tijd en wijle staat er een bord langs de kant met daarop de naam van een estancia, maar in de verste verte is ziel noch onderkomen te bekennen. Niets, geen dorpen, geen huizen, zelfs geen pompstations… Alleen deze uitgestrekte vlakten waarover de wind met volle vaart raast en ervoor zorgt dat de begroeing uit niet meer dan lage struikjes bestaat.
Een busrit in Patagonië is een hele zit… De afstanden hier zijn enorm en er zijn maar weinig busstops. Erg verbazingwekkend is dat niet omdat er in dit uitgestrekte gebied maar weinig dorpen of steden zijn. Als je op een bepaalde plek die op de route ligt wilt uitstappen, maakt de chauffeur daar geen enkel probleem van. Maar in mijn geval, moet ik wel zeker weten dat hij langs Gobernador Gregores rijdt en daarna moet ik de kilometers tellen, want de entrée van de estancia (van het landgoed) ligt 50 kilometer na het dorp.
Ik zie mezelf al met m’n backpack langs de weg staan. Zonder kaart, zonder telefoon en zonder water… Wie o wie komt mij dan redden? In mijn hoofd verzin ik een film: het evenbeeld van Ché komt (zonder Ernesto) op zijn motor voorbij sjezen, stopt, rijdt terug, en geeft me een lift naar de estancia. Waar ik natuurlijk goed en wel aankom en met open armen wordt ontvangen door een knappe gauchco... hihihi.
Een paar uur eerder op de weg tussen Calafate en Chalten
Ik zit nu al twee uur in een bus die me vanuit Calafate naar Chalten moet brengen waar ik een tweede bus moet nemen die om 10.00 uur vertrekt. Maar het is al 10.35 uur. Die bus heb ik dus gemist. Nu begrijp ik waarom er op mijn buskaartje staat: "importante : Cruce Ruta 40", de bus had mij moeten afzetten op het kruispunt met de Ruta 40, daar waar de bus rechts afsloeg om naar Chalten te gaan en daarmee de Ruta 40 verliet…
Ik loop naar de chauffeur en leg het probleem uit. Hij zegt (vrije vertaling voor Anne): "Moppie, maak je geen zorgen, als die bus zo in tegengestelde richting aan komt rijden, dan laat ik hem stoppen en kun je overstappen". Gelukkig maar, want die bus rijdt maar twee keer per week. Nog geen vijf minuten later zie ik in de verte de bus aankomen, ik pak m’n spullen, de chauffeur stopt, maar die andere bus rijdt in volle vaart door… Een Japanse toerist stapt uit om foto’s te maken, een Pools meisje gaat achter een struikje plassen en ik zie mezelf vandaag niet meer op de estancia aankomen.
De chauffeur roept de twee toeristen, die snel weer in de bus gaan zitten, hij draait om en rijdt plankgas de andere bus achterna. Ik voel me een beetje opgelaten, gaat het lukken die bus in te halen? En ook schaam ik me een beetje voor mijn medepassagiers, ik ben de enige die op die andere bus moet zijn. Tien minuten later hebben we hem ingehaald. Ik stap over en twintig minuten later rijden we weer over de Ruta 40, verder naar het noorden.
Dinsdag 13 maart
Perito Moreno Gletsjer
El Calafate ligt aan de voet van de bekende gletsjer Perito Moreno, de drie na grootste gletsjer van Argentinië en de meest bezochte gletsjer omdat hij, ten op zichte van de andere, heel goed 'bereikbaar' is. Hij ligt in het Parque Nacional los Glaciares (sinds 1981 op de UNESCO-werelderfgoedlijst) van waaruit je met een boot op een steenworp afstand kunt komen. Verder is er een wandelpark met balkons die prachtige uitzichten bieden op de de noord- en zuidkant van het bezichtbare gedeelte van de gletsjer.
Wat een ongelooflijke belevenis om deze immense gletsjer te hebben gezien. In de verte valt de lichtblauwe kleur meteen op, en als je dichterbij komt ben je overdonderd door de grootte van de gletsjer die zich uitstrekt over een oppervlakte van 250 km2, ongeveer 75 meter boven het water uitstijgt en onder water dieptes van meer dan honderd meter bereikt!
De gletsjer is constant in beweging, ijsblokken brokkelen af en donderen met heilskabel, als een donderslag, in het water terwijl nieuwe sneeuw de gletsjer weer doet groeien. Ook onder water maken blokken ijs zich los van de gletsjer die opstijgen naar het oppervlakte waar ze tot drijven komen en op gigantische edelstenen lijken als de zon het lichtblauwe ijs doet schitteren.
Maandag 12 maart
Gaucha
In Calafate vond ik een winkeltje met gaucho-kleding… De cowboys hier dragen een beret… dat ziet er minder spectaculair uit dan een cowboyhoed, maar is wel zo handig omdat het hier ontzettend hard waait. Verder dragen ze geen jeans met chaps, maar een soort van pofbroek, bombacha genoemd… met daaronder korte laarzen. Die laarsjes had ik al en nu heb ik ook een lichtbeige katoenen bombacha. Ik ben er klaar voor!
Donderdag 15 maart
Ik zit in de estancia een maté (lokale thee) te drinken met twee gaucho’s, heel gezellig, al begrijp ik niets van hun gesprekken. De busrit gisteren is dus goed afgelopen, en ben uiteindelijk niet met de motor afgezet.
Vanochtend hebben we een eerste rit gemaakt door de heuvels en morgenochtend ga ik met één van de gaucho’s om zeven uur de hort op om de schapen te tellen (dit allemaal te paard natuurlijk)… Om de estancia ligt een enorme lap grond afgezet met een hek van 180 kilometer… Aan het begin van de middag zijn we weer terug en dan gaan we naar een park waar we een paar dagen blijven om andere estancia’s te bezoeken en gaucho’s te ontmoeten…
